Hank en Kittekat

Kittekat

‘Mama, ik wil wel een hondje.’ Ze kijkt me aan met haar chocoladebruine ogen, die iets groter dan normaal lijken. Een schuine blik. Bijna schalks te noemen. Ik schud mijn hoofd. ‘Echt niet’.
Oh gut oh gut

Vandaag is het negen jaar geleden dat ik ‘ja’ zei tegen Ralph. De dag van de bruid & bruidegom is goed gedocumenteerd. Er staat in de kast een giga fotoalbum dat minstens tien kilo weegt, ergens in een doos liggen nog zeker twintig dvd’s met een verslag en dan is er nog mijn geheugen.
toe maar

De zondag is bestemd voor doen-dingen. Ik houd niet van te lang vegeteren in een huis waar bijvoorbeeld de badkamer een week niet gepoetst is. Er draait een wasje, de keukenvloer is geboend en ik heb met het kind een toren of twee gebouwd. Ik moet dan de neiging onderdrukken om wederom een sopje te maken en naar de badkamer te sjokken. ‘Neem nou eens een werkster, die kunnen dit soort dingen veel beter en sneller’, denk ik. Maar ja. Dat vergeet ik dan weer op maandag. ok dan


Woensdagochtend is het zover. Het peutertje dat haar carriere op de peuterspeelzaal begon als een obstinaat wezen, haar protesten uitend door dramatisch op de vloer te gaan liggen als er iets van haar verwacht werd, dit kind nadert de leeftijd van vier. En dat betekent wennen op school. Een echte, met grote ramen en heel, heel veel kinderen.
zo hee, spannend

Rouwen is een ritueel waar je in moet zien te komen. Ik wist al snel wat voor mij ging werken. Het heeft met herhaling te maken, eentje zonder einde. Zo lijkt het wel. Maar dat is schijn. Er komt een moment waarop je beseft dat het ritueel geen grote rol meer speelt in je leven. Het is verworden tot een uitgeklede versie van de eerste avonden waarop ik tot een bal in bed lag opgerold, de pijn verkrampingen gaf tot op het bot en mijn fluisteringen gericht waren naar het oneindige. Hij luisterde en gaf raad, troostte mij geluidloos. Heel soms praat ik nog met Ralph. Hij glimlacht wat. We weten dat het goed zit. Tot het moment waarop je overvallen wordt met een bericht.
(meer…)

Sinds de ballenbak toestand tijdens de verjaardag van Juf Elsje, voelde ik mij een incompetente ouder zonder enige vorm van gezag. In plaats van mijn toevlucht zoeken in de zogenaamde pets, ging ik naar de – gratis! – opvoedcursus Triple P, niet te verwarren met Triple H.
Worstelen maar

Gistermiddag lag ik tussen een teamoverleg en een meeting door, op de stoel van de nieuwe tandarts. Dit vrolijk gemutst knaapje was student bij de ACTA en hielp in de praktijk van zijn grote broer patiënten met tandvleesproblemen. Nou is mijn gebit een grote giller. Echt, ik lig dubbel. Elke combinatie van zenuwpijn en ontsteking is al meerdere malen door mijn hoofd voorbij getrokken en heeft mooie extracties opgeleverd.
klik klak

Zondag wordt Kiki drie jaar. Ze wil heel graag een loopfiets en als het kan, een gele zonnebril. Geen idee waar haar voorkeur voor kleuren is begonnen. Ik weet dat ze groen heel mooi vindt, net als grijs en roze. Paars vindt ze helemaal niets.
(meer…)

‘Dat is me er eentje’, knikt Juf Elsje. Onze peuterspeelleidster heeft het over Kiki die uitgestrekt op de vloer is gaan liggen.
‘Maar, vertrouwt Juf Elsje mij toe, ‘dat doet ze alleen maar omdat jij erbij zit.’
Aha. Deze show wordt uitsluitend voor mij opgevoerd.
Jumpen maar

Het schrijven van een lang verhaal is een mooi ding. Het is een worsteling met woorden, op zoek gaan naar de juiste toon en jezelf verrassen met wendingen. Ga ik nu even deze bocht om, OK? Ja hoor, doe je ding. Zegt het verhaal.
(meer…)

Hank

Op deze katerige zondagmiddag deed ik zo min mogelijk, uiteraard, hetgeen wat lastig is met een kind van bijna vier. Kleuters willen dingen doen. We hadden al geschoffeld in de tuin, met een stuiterbal naar elkaar gegooid en een ad hoc kleuterspel (iets met een bal gooien, er achteraan rennen, schaterlachen, er voor zorgen dat papa hem nét niet te pakken krijgt en engelsklinkende klanken uitstoten) gespeeld; ik wilde nu echt even rust. Op de bank liggen. Die laatste activiteit, op de bank liggen, hebben we gefilmd. Het is een film geworden over wormpjes in bakjes, en zaken die buiten beeld zijn zoals konijnen en ontkledende vrouwen. Ja, je interesse is gewekt.

Een konijn?

Nee.

Nee, alleen het domein is even overleden, misschien komt het ooit terug. Moeite met cijfers? Het bos is ook bereikbaar via ghehehe.nl/arduenn of hankenkittekat.nl/arduenn.

De eerste wonderlijke weken in Turkije waren achter de rug en Mek, mijn reisgenoot (tijdens onze reis was Mek zijn alias, vernoemd naar het tweede deel van het woord voor brood, het eerste woord wat we leerden in Turkije, ik heette Ek, een stuk makkelijker dan mijn echte naam; bovendien hilariteit alom als we ons voorstelden, of we wel wisten wat ‘ekmek’ betekent, nee, we hebben geen idee, vertel eens, nee echt? Wat een bizar toeval!) Mek dus, vond dat we te veel geld hadden uitgegeven aan treinen en bussen, we moesten maar eens gaan liften. De eerste lift was gelukkig van korte duur. Een vrachtwagen nam ons mee, we zaten opgepropt in de cabine, mijn benen vielen in slaap door de opgeproptheid, niet een beetje maar alle gevoel verdween geheel dus ik was blij toen we werden aangehouden door een groep soldaten. Het was op dat daar in het oosten van Turkije oorlog dus overal was het leger aanwezig. Ik sprong uit de vrachtwagen en zakte door mijn benen, ik had enkele minuten nodig om weer te kunnen staan.

En toen?

Ik verwen Kittekat altijd met de prachtigste cadeaus op moederdag. Een stofzuiger, een grote pan voor stoofvlees die ik echt nodig had en een tijdje terug een ijsmachine. Vooral met die laatste is Kittekat erg blij, ik maak bijna wekelijks zwaar chocoladeijs. Hieronder het recept.

Ha lekker, ijs!

Ik zal maar niet over mijn uiterst vermoeiende weekje met een nymphomane in Canada schrijven, daar houdt Kittekat niet van. Het was ook niet het mooiste of spannendste avontuur wat ik in Canada beleefde, wel het laatste: ik ben van haar weggevlucht, het werd mij te vermoeiend. In plaats daarvan zal ik vertellen over een suf avontuur wat ik een week hierna in Seattle beleefde.

Ik ben benieuwd

Ze komen niet zo heel vaak in het nieuws maar positief zal het meestal niet zijn. Zigeuners, of Roma, noem ze zoals je wilt, worden in verband gebracht met illegale criminaliteit en een bandeloze leefstijl maar bijna nooit wordt er een zigeuner veroordeeld: het beeld wat we hebben wordt gevormd door vermoedens, slechts weinig beschaafde mensen zijn ooit in een zigeunerkamp geweest en kunnen vertellen wat daar gebeurt. Van die weinige mensen ben ik er een en ik kan u slechts verklappen dat de dingen die daar gebeuren, ’s nachts gelukkig, het daglicht niet kunnen verdragen.

Spannend!

Op mijn zestiende ging ik voor het eerst met vrienden op vakantie. Met de trein via Munchen en door Joegoslavië, smerige bierscheten laten in een slaapcoupé in de zomerse middaghitte. Twee vrienden en twee vriendinnen gingen er mee en we campeerden onder een paar dennebomen aan het strand buiten het dorp tussen de Griekse scharrelhandelaartjes, mensen die ’s avonds nootjes en plastic rotzooi aan de toeristen probeerden te verkopen. Er was ook een man die kalamboki verkocht, geroosterde maïskolf.

Kalamboki

Ford Gran Torino in Baja CaliforniaZoals je in Nederland de paddentrek hebt zo heb je in Mexico de tarantulatrek. Als jonge gymnasiast, voordat ik een vroegtijdige schoolverlater werd en een leven als kansarme jongere besloot te gaan leiden fietste ik elke dag vanuit Castricum naar Alkmaar. Gedurende een korte periode, ik denk maar een of twee dagen, lag het stukje weg vlak na het Heiloër Bos, vlak voordat je bij de viaduct over de ringweg komt (waarvanaf we jaren later ’s nachts op de terugweg uit Parkhof na een punkconcert wel eens op auto’s zeken), dat stukje weg dus na het bos in dat ietwat vreemde misplaatste stukje platteland lag dan bezaaid met paddenlijken. Een extra laag asfalt waarover de schoolgaande jeugd met volle boekentassen achter op de fiets over heen glibberde.

En die tarantula’s dan?

stoofvlees-met-theeeiHet recept voor Dronken Koe heb ik al eens eerder opgeschreven, inmiddels is het een aantal jaar later en heb ik het een klein beetje verfijnd; zo zitten er enkele tips in voor de luie kok. Dit recept is bedoeld voor twee mensen die best drie dagen achter elkaar hetzelfde willen eten.

Pff, veel te lui om op een link te klikken

Puree di Papa, vers uit de ovenHet recept voor pasta di papa heb ik al eens ergens gepubliceerd maar omdat ik geen zin heb om het op te zoeken schrijf ik het gewoon opnieuw. Maar dan met puree. En iets gedetailleerder. Dit recept is bedoeld voor twee personen die best vier dagen achter elkaar hetzelfde willen eten.

Vier dagen is prima.