Nee.
Nee, alleen het domein is even overleden, misschien komt het ooit terug. Moeite met cijfers? Het bos is ook bereikbaar via ghehehe.nl/arduenn of hankenkittekat.nl/arduenn.
Rouwen is een ritueel waar je in moet zien te komen. Ik wist al snel wat voor mij ging werken. Het heeft met herhaling te maken, eentje zonder einde. Zo lijkt het wel. Maar dat is schijn. Er komt een moment waarop je beseft dat het ritueel geen grote rol meer speelt in je leven. Het is verworden tot een uitgeklede versie van de eerste avonden waarop ik tot een bal in bed lag opgerold, de pijn verkrampingen gaf tot op het bot en mijn fluisteringen gericht waren naar het oneindige. Hij luisterde en gaf raad, troostte mij geluidloos. Heel soms praat ik nog met Ralph. Hij glimlacht wat. We weten dat het goed zit. Tot het moment waarop je overvallen wordt met een bericht.
(meer…)
Sinds de ballenbak toestand tijdens de verjaardag van Juf Elsje, voelde ik mij een incompetente ouder zonder enige vorm van gezag. In plaats van mijn toevlucht zoeken in de zogenaamde pets, ging ik naar de – gratis! – opvoedcursus Triple P, niet te verwarren met Triple H.
Worstelen maar
Gistermiddag lag ik tussen een teamoverleg en een meeting door, op de stoel van de nieuwe tandarts. Dit vrolijk gemutst knaapje was student bij de ACTA en hielp in de praktijk van zijn grote broer patiënten met tandvleesproblemen. Nou is mijn gebit een grote giller. Echt, ik lig dubbel. Elke combinatie van zenuwpijn en ontsteking is al meerdere malen door mijn hoofd voorbij getrokken en heeft mooie extracties opgeleverd.
klik klak
Zondag wordt Kiki drie jaar. Ze wil heel graag een loopfiets en als het kan, een gele zonnebril. Geen idee waar haar voorkeur voor kleuren is begonnen. Ik weet dat ze groen heel mooi vindt, net als grijs en roze. Paars vindt ze helemaal niets.
(meer…)
‘Dat is me er eentje’, knikt Juf Elsje. Onze peuterspeelleidster heeft het over Kiki die uitgestrekt op de vloer is gaan liggen.
‘Maar, vertrouwt Juf Elsje mij toe, ‘dat doet ze alleen maar omdat jij erbij zit.’
Aha. Deze show wordt uitsluitend voor mij opgevoerd.
Jumpen maar
Het schrijven van een lang verhaal is een mooi ding. Het is een worsteling met woorden, op zoek gaan naar de juiste toon en jezelf verrassen met wendingen. Ga ik nu even deze bocht om, OK? Ja hoor, doe je ding. Zegt het verhaal.
(meer…)
Niets zo grillig als de ontwikkeling van je eigen kind. Net als je denkt: goh joh, hebben we mooi voor elkaar zo, begint het gelazer gewoon opnieuw. Midden in de nacht klinkt uit het ledikant: NEEEEEEEE, NEEEEEEE, NEEEE!!!
good lord
Tering, wat gaat dat langzaam. Ik had eigenlijk niet anders verwacht. Maar toch. Het schrijven van Het Verhaal neemt haar tijd. Klikken maar
Het jaar 2009 heeft weinig berichten van ons opgeleverd. De stukkies leken een beetje op te zijn. Het was een onrustig jaar, zei ik een beetje peinzend tegen Hank tijdens het avondeten. Kiki at weer als een bootwerker onze borden leeg.
Och!
Sinds een aantal jaren broed ik op een ei. Mijn verhaal over hoe een meisje haar vadercomplex dumpt, haar eerste liefde verliest aan kanker al dansende op de pilletjes en eindigt met een prins en mini-prinsesje in een vintage mercedes. Pitch lijn! (meer…)
Nee.
Nee, alleen het domein is even overleden, misschien komt het ooit terug. Moeite met cijfers? Het bos is ook bereikbaar via ghehehe.nl/arduenn of hankenkittekat.nl/arduenn.
De eerste wonderlijke weken in Turkije waren achter de rug en Mek, mijn reisgenoot (tijdens onze reis was Mek zijn alias, vernoemd naar het tweede deel van het woord voor brood, het eerste woord wat we leerden in Turkije, ik heette Ek, een stuk makkelijker dan mijn echte naam; bovendien hilariteit alom als we ons voorstelden, of we wel wisten wat ‘ekmek’ betekent, nee, we hebben geen idee, vertel eens, nee echt? Wat een bizar toeval!) Mek dus, vond dat we te veel geld hadden uitgegeven aan treinen en bussen, we moesten maar eens gaan liften. De eerste lift was gelukkig van korte duur. Een vrachtwagen nam ons mee, we zaten opgepropt in de cabine, mijn benen vielen in slaap door de opgeproptheid, niet een beetje maar alle gevoel verdween geheel dus ik was blij toen we werden aangehouden door een groep soldaten. Het was op dat daar in het oosten van Turkije oorlog dus overal was het leger aanwezig. Ik sprong uit de vrachtwagen en zakte door mijn benen, ik had enkele minuten nodig om weer te kunnen staan.
Ik verwen Kittekat altijd met de prachtigste cadeaus op moederdag. Een stofzuiger, een grote pan voor stoofvlees die ik echt nodig had en een tijdje terug een ijsmachine. Vooral met die laatste is Kittekat erg blij, ik maak bijna wekelijks zwaar chocoladeijs. Hieronder het recept.
Ik zal maar niet over mijn uiterst vermoeiende weekje met een nymphomane in Canada schrijven, daar houdt Kittekat niet van. Het was ook niet het mooiste of spannendste avontuur wat ik in Canada beleefde, wel het laatste: ik ben van haar weggevlucht, het werd mij te vermoeiend. In plaats daarvan zal ik vertellen over een suf avontuur wat ik een week hierna in Seattle beleefde.
Ze komen niet zo heel vaak in het nieuws maar positief zal het meestal niet zijn. Zigeuners, of Roma, noem ze zoals je wilt, worden in verband gebracht met illegale criminaliteit en een bandeloze leefstijl maar bijna nooit wordt er een zigeuner veroordeeld: het beeld wat we hebben wordt gevormd door vermoedens, slechts weinig beschaafde mensen zijn ooit in een zigeunerkamp geweest en kunnen vertellen wat daar gebeurt. Van die weinige mensen ben ik er een en ik kan u slechts verklappen dat de dingen die daar gebeuren, ‘s nachts gelukkig, het daglicht niet kunnen verdragen.
Op mijn zestiende ging ik voor het eerst met vrienden op vakantie. Met de trein via Munchen en door Joegoslavië, smerige bierscheten laten in een slaapcoupé in de zomerse middaghitte. Twee vrienden en twee vriendinnen gingen er mee en we campeerden onder een paar dennebomen aan het strand buiten het dorp tussen de Griekse scharrelhandelaartjes, mensen die ‘s avonds nootjes en plastic rotzooi aan de toeristen probeerden te verkopen. Er was ook een man die kalamboki verkocht, geroosterde maïskolf.
Zoals je in Nederland de paddentrek hebt zo heb je in Mexico de tarantulatrek. Als jonge gymnasiast, voordat ik een vroegtijdige schoolverlater werd en een leven als kansarme jongere besloot te gaan leiden fietste ik elke dag vanuit Castricum naar Alkmaar. Gedurende een korte periode, ik denk maar een of twee dagen, lag het stukje weg vlak na het Heiloër Bos, vlak voordat je bij de viaduct over de ringweg komt (waarvanaf we jaren later ‘s nachts op de terugweg uit Parkhof na een punkconcert wel eens op auto’s zeken), dat stukje weg dus na het bos in dat ietwat vreemde misplaatste stukje platteland lag dan bezaaid met paddenlijken. Een extra laag asfalt waarover de schoolgaande jeugd met volle boekentassen achter op de fiets over heen glibberde.
Het recept voor Dronken Koe heb ik al eens eerder opgeschreven, inmiddels is het een aantal jaar later en heb ik het een klein beetje verfijnd; zo zitten er enkele tips in voor de luie kok. Dit recept is bedoeld voor twee mensen die best drie dagen achter elkaar hetzelfde willen eten.
Het recept voor pasta di papa heb ik al eens ergens gepubliceerd maar omdat ik geen zin heb om het op te zoeken schrijf ik het gewoon opnieuw. Maar dan met puree. En iets gedetailleerder. Dit recept is bedoeld voor twee personen die best vier dagen achter elkaar hetzelfde willen eten.
Vandaag moest ik bij een bedrijf zijn dat op de derde en vierde verdieping van een kantorenpand huist. Je zou denken dat je dan gewoon op de juiste bel moet drukken, maar nee, je moest eerst een handleiding lezen.