Niets zo grillig als de ontwikkeling van je eigen kind. Net als je denkt: goh joh, hebben we mooi voor elkaar zo, begint het gelazer gewoon opnieuw. Midden in de nacht klinkt uit het ledikant: NEEEEEEEE, NEEEEEEE, NEEEE!!!
good lord
Tering, wat gaat dat langzaam. Ik had eigenlijk niet anders verwacht. Maar toch. Het schrijven van Het Verhaal neemt haar tijd. Klikken maar
Het jaar 2009 heeft weinig berichten van ons opgeleverd. De stukkies leken een beetje op te zijn. Het was een onrustig jaar, zei ik een beetje peinzend tegen Hank tijdens het avondeten. Kiki at weer als een bootwerker onze borden leeg.
Och!
Sinds een aantal jaren broed ik op een ei. Mijn verhaal over hoe een meisje haar vadercomplex dumpt, haar eerste liefde verliest aan kanker al dansende op de pilletjes en eindigt met een prins en mini-prinsesje in een vintage mercedes. Pitch lijn! (meer…)
We waren allemaal van slag, de afgelopen twee weken. Hank moest uiteten met collega’s, ik zat in mijn vrije tijd te knagen op de inschatting van het krijgen van de griep met mogelijk dodelijke afloop, moest de wethouder eventjes voorbereiden op een werkcongres (nog twee te gaan dit jaar), deed ik elke avond 60 sit-ups en kreeg te maken met een dictator in huis.
ik bedoel maar
Daar staan we dan. Voor de deur van de crèche. Kiki begint wild met armen en benen te zwaaien want ze ziet al het speelgoed daarbinnen. En kindjes. Leuk! Toch?
(meer…)
Ik loop door huis met mijn slippertjes aan. Gewoon om het gevoel van onze Eerste Vakantie Als Gezin (EVAG) wat langer vast te houden. En dat terwijl mijn tenen er dreigen af te vriezen door het gure herfstweer hier.
(meer…)
Over zes dagen is Kiki zestien maanden oud. Elke ochtend word ik wakker naast de man van wie ik zo zielsveel houd. En verlang ik naar de geur van mijn meisje, verstopt tussen haar gouden krulletjes. Als ze lacht zie je een aantal witte tandjes en een ENORME kies. We lachen veel, samen. Vandaag maakten we een wandeling.
Het zomerreces is onder handbereik, de stormvloed aan memo’s en heen en weer gehol van vergadering naar overleg neemt langzaam af. Dit betekent meer energie over hebben voor social events. Je hebt een tuin en daar passen nu eenmaal mensen in. In alle maten.
Good Lord
‘Nou, dat valt me behoorlijk tegen’. Ik probeer het matras uit. ‘En dit noemen ze een upgrade? Een honeymoon suite waardig? Waar is dan de fokking champagne?’ Dit Pinksterweekend begint niet zo best.
Het recept voor Dronken Koe heb ik al eens eerder opgeschreven, inmiddels is het een aantal jaar later en heb ik het een klein beetje verfijnd; zo zitten er enkele tips in voor de luie kok. Dit recept is bedoeld voor twee mensen die best drie dagen achter elkaar hetzelfde willen eten.
Het recept voor pasta di papa heb ik al eens ergens gepubliceerd maar omdat ik geen zin heb om het op te zoeken schrijf ik het gewoon opnieuw. Maar dan met puree. En iets gedetailleerder. Dit recept is bedoeld voor twee personen die best vier dagen achter elkaar hetzelfde willen eten.
Vandaag moest ik bij een bedrijf zijn dat op de derde en vierde verdieping van een kantorenpand huist. Je zou denken dat je dan gewoon op de juiste bel moet drukken, maar nee, je moest eerst een handleiding lezen.
Ik kan me niet eens meer herinneren waar het vorige postje over ging, zo lang geleden is het dat ik hier iets schreef. In die tussentijd is er een hoop gebeurd, denk ik. Zo heb ik een Twitterclient voor kinderen (meer specifiek, eigenlijk alleen voor Kiki) gemaakt en ik heb een blog gemaakt waar ik mijn liefde voor onzin en mijn afkeer van nut en efficientie kwijt denk te kunnen. En Adolf is in de fik gevlogen.
Sinds kort maakt Kiki foto’s met de iPhone van Kittekat. Dus ik heb een fotosite voor haar gemaakt. De layout is een versimpelde versie van mijn eigen fotosite. Laat ik het eerst maar eens over mijn eigen site hebben, daar heb ik al lang geen promotie meer voor gemaakt. Daarna zal ik uitweiden over Kiki’s nieuwe eigen fotosite. Waarschuwing: het is een nogal nerdy stukje, onderaan staat een eenvoudig recept voor pizza.
Als een oude kerel met zijn handen op zijn rug zo recreëert Kiki door de woonkamer. Ze loopt tegenwoordig ook achteruit met een grote grijns op haar gezicht. Of ze bochelt een stukje. Dan vouwt ze haar schouders naar voren, haar armen zo veel mogelijk tegen elkaar aan, handpalmen vooruit gericht, nek uitgestrekt met een ietwat kromme rug. Waarom ze dat doet, ik heb echt geen idee. Als ik het haar vraag dan zegt ze “Pakku”. Maar dat zegt ze over alles waarvan ze het juiste woord niet kent.
Jezus Garistus! Sinds april niet meer upgedate! Alsof ik niks meemaak! Alsof ik nergens meer een mening over heb! Ik! Ik, Hank, die geen mening zou hebben! Ik word gevreesd om mijn mening! Terecht! Op basis van pure willekeur ben ik het er niet mee eens! Ongeacht het onderwerp, ongeacht mijn gelijk! Prutswerk! Ga drukwerk maken als je het internet niet begrijpt! Wanneer kan ik met pensioen! Maar op mijn eigen blog ben ik stilletjes. Ssst.
Al weken zijn we bezig om het hout voor een terras in onze tuin te krijgen. Eerst konden we niet besluiten welke houtsoort we moesten nemen, daarna bleek onze keuze te duur, vervolgens bleek de tweede keuze te goedkoop, onbetrouwbaar dus, maar uiteindelijk vond ik een enthousiaste houthandel in Friesland die prachtig geschaafd siberisch lariks kon leveren voor een betrouwbare prijs. Afgeleverd tot voor de deur. Ik ging meteen akkoord.
Al een tijdje maakte ik me een klein beetje zorgen om wat er gebeurt met alle links op twitter, of in de mail, of gewoon op websites, die via services als TinyUrl gaan. Als TinyUrl de rekening van zijn servers niet meer kan betalen is in één keer een heel groot deel van het internet stuk. Voor eigen gebruik had ik, om die reden (en nog wat redenen die ik hier uitleg) een eigen korte URL aangeschaft. De URL’s die ik zelf post heb ik op die manier zelf in de hand. Blijft natuurlijk over het probleem van anderen die via een shortlink-service naar jouw content linken. Daar is een oplossing voor verzonnen.
Het heeft even geduurd, bijna 4 jaar, maar we hebben eindelijk een mysql database. Hank en Kittekat draait niet meer op Pivot, we zijn overgestapt op WordPress, een blogding wat naar mijn mening iets handiger is. Wat houdt dit in voor onze twaalf trouwe lezertjes? Ten eerste niks. De site ziet er bijna hetzelfde uit, een zeer subtiel afgerond hoekje op de kaders voor mensen met een echte browser daargelaten. En de layout is wat upgedate voor de huidige breedbeeldschermen. En het reactieformulier is anders.