Nee, alleen het domein is even overleden, misschien komt het ooit terug. Moeite met cijfers? Het bos is ook bereikbaar via ghehehe.nl/arduenn of hankenkittekat.nl/arduenn.

De soldaten hielden de eerste de beste auto die passeerde aan en dwongen de inzittende om ons mee te nemen. Het waren twee vriendelijke marktkooplui met een auto vol met schoenen. We pasten er net nog bij. We hebben ruim vier uur bij ze in de auto gezeten, het eerste uur nog probeerden we wat met ze te babbelen maar ze hadden niet zo veel interesse in ons, we vielen dus snel in slaap, reizen is kikke maar ook vermoeiend, ik herinner me die berg schoenen als een comfortabel bed.

We werden wakker in een klein stadje, ik ken de naam niet meer. We stapten uit, bedankten de chauffeur en zijn vriend, zeiden gedag, verwachtten een groet terug en liepen rustig weg. De chauffeur begon te schreeuwen. We verstonden er natuurlijk geen ene reet van, we spraken samen een heleboel talen, Grieks, Nederlands, Frans, Duits, Engels, Spaans maar geen Turks of Koerdisch, geen idee waar de man het over had. Na een tijdje werd het ons wel duidelijk dat hij geld wilde maar Mek, de krent, maakte duidelijk dat wij niet van plan waren te betalen. Onze chauffeur schreeuwde harder en er ontstond een oploopje van allemaal mannen die allemaal door elkaar begonnen te schreeuwen, zich er mee bemoeiden, naar ons wezen, ze begonnen ook wat handtastelijk te worden, het werd een echte oploop, veel mensen, duwen en trekken, iedereen schreeuwde, niemand sprak een taal die we kenden, de smeris kwam er godverdomme ook al aan en de smeris in Turkije daar wilden Mek en ik dus geen contact mee, dat zijn geen vriendelijke behulpzame ome agenten, dat zijn martelende bullebakken, we begonnen ons echt ongemakkelijk te voelen, terecht. En ineens was daar een jonge soldaat van onze leeftijd, die de meute wegblafte. We moesten hem volgen.

Hij kwam uit Frankrijk en vervulde zijn dienstplicht. Door naar het oosten te gaan duurde die wat korter. Het contrast was erg groot op dat moment. Twee losgeslagen, volkomen vrije (of in elk geval zich volkomen vrij voelende) lowbudget jochies middenin een bijna middeleeuws oproer geholpen door een leeftijdsgenoot die op dezelfde plek deelnam aan een oorlog. Stuiterend van de adrenaline liepen we met de soldaat mee naar het busstation, een meute achter ons aan. Hij stopte ons in een bus, blafte de chauffeur toe dat hij weg moest rijden en wenste ons een goede reis en het allerbeste toe. Ik hoop dat het goed met hem gaat.

Liften is heel gewoon in Turkije vertelde iemand ons later. Als je de bus mist dan steek je je duim op. Je betaalt de chauffeur dan de prijs van de busrit.

Klop vier eierdooiers, meng dit met 75 gram basterdsuiker en een theelepel maïzena. Breng 300 ml volle melk aan de kook en meng dit rustig door het eiermengsel. Breng dit al roerend langzaam aan de kook totdat het dik wordt. Haal het meteen van het vuur en roer er 200 gram zo puur mogelijke chocola (75% of meer) door. Goed afdekken met huishoudfolie en af laten koelen.

Je kunt nu stoppen, dan heb je chocoladevla. Ook lekker. Maar als je een ijsmachine hebt ga dan door. Ik koel de vla altijd af door de kom waarin het zit te laten drijven in een flinke pan met ijskoud water. Zodra de vla is afgekoeld zet je deze pan op het vuur om het water te laten koken. Intussen meng je 300ml slagroom door de vla. Giet dit mengsel in de ijsmachine en zet deze aan.

Nu komt de truc. Zodra de vla een beetje begint te stollen, zodra het niet meer helemaal vloeibaar is smelt je 100 gram pure chocola in een pannetje (au bain marie in de grote pan die al op het vuur staat). De chocola moet niet te heet worden maar wel vloeibaar genoeg zijn om hem te gieten.

Giet de vloeibare chocola langzaam in de draaiende ijsmachine. De chocola zal direct in dunne laagjes stollen. Deze laagjes maken het ijs straks crispy. Laat de machine doordraaien totdat hij klaar is. Doe het ijs in een bak en de bak in de vriezer. Geef de spatel waarme je het ijs in de bak hebt geschept aan je geliefde of aan je kind (of lik hem lekker zelf af). Na een uur of 5, 6 in de vriezer is het ijs het lekkerst. Precies genoeg als hoofdgerecht voor twee personen. Als toetje adviseer ik een klein kaasplankje, misschien een stukje thijm-worst er bij (de thijmkorst moet je er af halen, dat je dat weet) en een goed glas whisky.

Na mijn vlucht uit Canada kwam ik rond het middaguur aan in Seattle, de stad van grunge, de stad waar de zanger van Nirvana niet lang daarvoor was overleden. Helemaal volgens het cliché hoorde ik het geluid van een openluchtfestival. Er speelden wat bandjes voor een publiek van junks en alcoholisten. Ik raakte aan de praat met wat vroegdronken lui, dronk bier met ze en toen de avond viel werd ik uitgenodigd om bij ze te blijven slapen. Ik ben een week bij ze gebleven in een erg leuk huisje iets buiten het centrum, een student en een fotograaf die zijn carrière wel weer wilde oppakken maar daar wat moeite mee had omdat hij zijn apparatuur had ingeruild voor drank. Hij was van plan om zich ooit voor een hele dure auto te gaan gooien en de eigenaar daarvan dan aan te klagen en op die manier fortuin te maken. Ik hoop dat hij niks heeft gebroken.

Op een middag had ik een kratje bier gekocht. We zaten dat in een stevig tempo op te drinken, we waren al flink zat toen ineens de student zich bedacht dat de volgende morgen de huur betaald moest worden en dat ze helemaal geen geld hadden. Er brak een lichte paniek uit. Niemand die ze geld wilde lenen, en al wilden ze, niemand die geld had. De fotograaf haalde uit een keukenkastje een enorme zak met wiet. Die hebben we verdeeld over flink wat kleine zakjes en die zijn we, zo zat als maar kan, gaan verkopen in café’s in de stad.

De volgende ochtend werd ik wakker van geschreeuw. “Waar de fuck is mijn wiet godverdomme, mijn hele zak wiet is weg! FuckfuckfuckfuckFUCK!!” Nadat ik hem wees op de zak met geld begon het de fotograaf weer te dagen. Ik heb mijn roes uitgeslapen – ik had ineens genoeg van het lowlife alcoholistenleventje – en ben toen naar Mexico gelift, een prachtige reis.

Ik moest weer aan dit verhaal terugdenken toen ik laatst naar The Decline van NOFX luisterde, opgelucht.

“Jerry spent some time in Michigan
A twenty year vacation, after all he had a dime
A dime is worth a lot more in Detroit
A dime in California, a twenty dollar fine

Jerry only stayed a couple months
It’s hard to enjoy yourself while bleeding out the ass
Asphyxiation is simple and fast
It beats seventeen fun years of being someone’s bitch”

Tijdens een van mijn vele vakanties in Griekenland campeerden we met wat vrienden in het wild bij een strandje onder een paar dennebomen aan de rand van een dorpje. Op een duistere, maanloze nacht hadden we ons weer eens flink bezopen maar anders dan andere nachten had ik me dit keer nog iets meer bezat en bovendien had ik een meisje aan de haak geslagen. Diep in de nacht, in de absolute duisternis wandelden we een stuk bij ons basiskamp vandaan om op een afgelegen plekje samen, in alle rust, zonder iemand te storen, een slaapzak te delen. Ik zal niet in detail treden over wat wij daar allemaal precies hebben uitgespookt, zo goed kan ik me dat allemaal niet meer herinneren.

Op donkere maanloze nachten zullen de oude zigeuners die er bij waren het verhaal vertellen over het rumoer in de nacht en de twee naakte westerlingen die ‘s ochtends, ietwat verdwaasd, midden in hun kamp tussen de woonwagens wakker werden.

Elke avond dronken we ouzo in het dorp en ‘s nachts als het dorp sloot stookten we een fikkie op het strand alwaar we nog wat flessen ledigden. Wat mooi was die tijd dat je nog geen kater kreeg van drank! Overdag wat zwemmen, wat klootviolen op het strand, niks doen en dan ‘s avonds weer ouzo drinken.

Elke nacht kwam de kalambokiverkoper na zijn werk bij ons zitten op het strand bij het kampvuur. Hij legde wat maïskolven in het vuur en dronk wat mee. Hij vertelde verhalen, ik meen mij te herinneren dat hij ook liederen zong maar dat weet ik niet meer zeker, het is inmiddels een flinke tijd terug, en hij luisterde naar onze puberpraat. Een vriendelijke, vrolijke oude kerel, geboren en getogen op het platteland in Griekenland.

Op een avond toen we net iets meer zopen dan normaal, ik herinner me weer dat we altijd tweeliterflessen ouzo kochten, begon de kalambokiverkoper te vertellen. Dat hij het zo mooi vond dat drie jongens en twee meisjes toch zomaar gewoon met elkaar op vakantie kunnen gaan en hoe anders dat toch was toen hij een jong mannetje was. Dat de jongeren van tegenwoordig gewoon sex met elkaar hebben, dat is toch fantastisch. Dat was in zijn tijd toch echt anders, “nee, met meisjes kon je het wel vergeten, slechts geiten en de ezel. Nu ja, ook een kip af en toe en een eend als we die te pakken kregen. Jaja jongens, alles probeerden we uit, maar geen vrouwen. Ja, zelfs een egel.“

Jaren later als kansloze lowbudgetreiziger reed ik in een Ford Gran Torino uit 1972 door de woestijn van Baja California over de Pan Amarican Highway, een eindeloze provinciale weg. Lange ritten in de zinderende hitte waren dat, vier mannen en een vrouw (die ik uiteindelijk wist te veroveren tot grote woede van mijn medereizigers, vooral de Romein kon het niet hebben, strontjaloers was hij) in een vette Amerikaanse slee op weg naar de Tropico de Cancer, een mens moet een doel hebben. In een van de met cactussen bezaaide valeiën zagen we ineens de Tarantulatrek. honderden enorme spinnen, een lijf zo groot als een knuist, die tergend langzaam de weg overstaken. Ik heb lang geleden op de Dam in Amsterdam toen dat nog een redelijk druk verkeersplein was een bizarre brit in slow motion de weg zien oversteken als onderdeel van zijn hilarische act. Tergend langzaam stak hij over terwijl de auto’s om hem heen raasden. In datzelfde tempo kuierden de spinnen het asfalt over. In tegenstelling tot de paddentrek in Nederland hier geen platgereden beesten, er is echt nauwelijks verkeer op de snelweg daar.

De vrouw en de Romein slaakten een kreetje. Met moeite wist ik ze te overreden te stoppen, hier moest ik een foto van maken. Ik nam mijn tijd. Ik ging eens rustig in de berm zitten en richtte mijn Olympus Mju op zo’n beest dat langzaam, langzaam, traag, pootje voor pootje dichterbij schuifelde, mijn perfect uitgedachte fotografische kader in. Ineens zette het monster het op een lopen en kwam in volle vaart op me afgerend. Godverdomme wat zijn die beesten snel! Ik dacht toen nog dat ze altijd zo traag zijn! Ik slaakte een kreetje.

Die avond zakten we door de bodem van de Ford Gran Torino. Maar dat is een ander verhaal wat ik wellicht een andere keer zal vertellen.

Neem anderhalve kilo runderlappen (haal ze bij een echt goede slager en ja, het mag best een beetje meer zijn) en snij ze in blokken. Of beter nog, laat ze in stukken snijden door de slager, we zijn lui.
Versnipper 2 flinke uien. Gebruik hier een apparaat voor.
Doe veel olijfolie in een pan, doe hier echt heel veel oregano en tijm bij. Heet maken en fruit de uien (kan iemand me intussen vertellen hoe lang het duurt voordat uien klaar zijn met fruiten?). Vlees er bij en even omscheppen totdat het bruinig wordt.
Flesje rode wijn, twee blikken tomatenblokjes (kies diegene zonder toevoegingen, met alleen tomaat dus, dat scheelt weer pellen, snijden en klooien met die tomaten), drie verse grote laurierbladeren (of vier kleine niet verse, whatever, niet te veel in elk geval) en flink wat zout er bij.
Doe nu een stuk of acht teentjes knoflook, zonder ze te pellen, wat een rotwerk, en een handjevol kruidnagelen (stuk of 20/30) in een groot theeëi en hang dit in het pruttelende goedje. Vroeger, voordat ik een groot theeëi had prikte ik al deze kruidnagelen in een halve ui. Zonde van de tijd.
Elk uur even goed omroeren. Na twee uur de laurierbladeren en na drie uur het theeëi er uit halen. Na vijf of zes uur serveren met puree (veel werk, past dus eigenlijk niet bij dit recept), rijst of kritharakia (ook wel risoni of sehriye genoemd, beetje afhankelijk van in welke winkel of land je je bevindt).

Schil twee en een halve kilo kruimige aardappelen. Was ze af, stop ze in een pan met water, zout er bij en op hoog vuur aan de kook brengen. Zodra het kookt na 15 minuten afgieten.

Snipper twee flinke uien. Snipper 6 flinke tenen knoflook. Doe lekker veel olijfolie in een flinke pan. Doe er veel oregano en tijm bij. Echt veel. Fruit de uien en de knoflook totdat ze glazig zijn (iemand enig idee hoe lang dit eigenlijk duurt? Volgens mij namelijk veel langer dan ik denk). Doe er 600 gram mager rundergehakt en 300 gram varkensgehakt bij. Rullen. Voeg ongeveer 2 glazen witte wijn toe, maar niet te veel, de saus moet niet te vloeibaar worden. Voeg een blik tomatenblokjes (ze bestaan zonder toevoegingen, alleen tomaat dus) toe en een potje in plakjes gesneden zwarte olijven (afgegoten uiteraard). Verkruimel een plak feta en doe dit er bij. Voeg nog wat zout toe en laat lekker doorpruttelen.

Wellicht zijn de aardappelen inmiddels gaar. Afgieten. Zet een liter volle melk met een klont roomboter er in (een klont is een half pak, of een heel half pakje zoals ze die zo handig verkopen her en der) op het vuur en breng dit langzaam aan de kook, de roomboter moet helemaal oplossen.
Verkruimel de aardappelen met een stamper of een mixer. Stamp er drie of 4 eierdooiers doorheen. Voeg langzaam de melk toe totdat het een mooie puree is. Een mooie puree is niet te vloeibaar, doe dus rustig aan met de melk, beetje bij beetje toevoegen. Peper en zout naar smaak toevoegen.

Vet een grote ovenschaal in met olijfolie. Verdeel ongeveer de helft van de puree over de bodem. Giet de gehaktsaus hier overheen. Bedek de gehaksaus met veel geraspte kaas en dek dit geheel weer af met de rest van de puree. Eventueel nog wat grof gemalen zout er overheen.
Oven op 200 graden (mijn gasoven, geen idee wat de juiste stand voor andere ovens is), schaal er in, 50 tot 60 minuten wachten totdat het niet meer pruttelt en de bovenkant mooi bruin is. En dan wachten want het is veel te heet om direct op te eten. Een kwartier van te voren op het bord scheppen is een prima plan, dan kan je het zo naar binnen lepelen zonder je bek te branden.

“Toets de cijfercombinatie in die naast het bedrijf staat waar u heen wilt en sluit af met de toets waarop een belletje staat…”

Echt waar. Er is iemand geweest die heeft bedacht dat het handiger is dat bezoekers eerst een willekeurige code (iets als 9436) in moeten toetsen en daarna pas op de bel mogen drukken. Als het nu een enorm kantoor was met vele, vele verdiepingen dan kon ik dit nog wel begrijpen. Maar hier zijn slechts 4 verdiepingen. Usability cruft.

Als je vanaf de vierde verdieping met een lift naar beneden wilt naar de uitgang op straatniveau, op welke knop druk je dan? Ik druk dan op diegene met het cijfer nul als die er is. Ik zou nooit zomaar op een knop met een letter, bijvoorbeeld een E, drukken, waarom zou ik? Tijdens het dalen las ik de handleiding die bij de liftknoppen stond. De E bleek voor Uitgang te staan en de 0 staat natuurlijk gewoon voor 1e verdieping.