Ik heb een vreemd kind. Eentje met een gebruiksaanwijzing. Maar ook een met boel veel humor. We lachen hard om onze eigen grapjes of om de buurpoes die kaalgeschoren door de tuin sluipt. Of we grinniken om de buik van papa. Ze houdt van salamanders en wormen. Ze vindt babies stinken naar poep en ‘s avonds in bed zingt ze liedjes die ze zelf verzint.

Een dag later speelt ze een overtuigende hond. Ze kwispelt en likt onze gezichten onvrijwillig, waarna ze op mij probeer te liggen. ‘Wraf, waf!’ Ze kijkt me hoopvol aan, maar ik schud mijn hoofd.
‘Echt niet’.

Vandaag begon de dag wat minder stralend. Eigenlijk was het gewoon een kutochtend. Eentje met drie chagrijnige mensen, twee groten en een kleine. De een wilde wat de ander niet wilde en toen werden ze boos op elkaar. Er was iets met de gang en heel hard schreeuwen om mama. Die aan tafel zat en nijdig een boterham in een broodtrommel deed, mopperend de keuken inliep en helemaal niet bezig was met hoe zonnig het toen en nu was, dat de wind speelde met haar mooi opgestoken kapsel, in de auto met open dak en dat ze naar alle buren uit de straat zwaaide: ‘ik ga trouwen, hoor!’.

Zo gaan die dingen. Ze gaan voorbij.

De Buurvrouw mailt. Of ik met haar mee wil naar Schrijvers uit Oost. Een rondreizend gezelschap van schrijvers en artistiekelingen uit het oosten van Amsterdam, telkens neerstrijkend op nieuwe plekken in de stad. Met een open podium waar je voor kan opgeven. ‘Lezen uit eigen werk, dat is best kick-ass,’ denk ik hardop. Eerst maar eens de kat uit de boom kijken. Misschien komt er niemand.

Canvas zit stampend vol. Alle Chesterfield banken bezet, evenals de lederen krukken. Veel serieus kijkende studenten, grijs bebaarde mannen en mensen met zwarte brilmonturen – check. Een dame met stijl betreedt het zwart aangeklede podium. Het is Teuntje Klinkenberg! Mijn schrijfcoach in barre tijden. Door haar vond ik een ritme om op te schrijven, om te reflecteren op mijn tekst. Straks moet ik haar nog vertellen dat ik ben afgewezen door wel liefst drie uitgeverijen. Ik neem een slok van mijn spa rood. Tijden van onbeperkt alcohol drinken bestaan allang niet meer, of chillen met pillen. Het maakt niet uit, want al snel verdwaal ik op de stem van Maartje Wortel die oogt als een verschrikt hert en jog ik mee met Wanda Reisel door het Oosterpark: ijzersterk gesproken. Renee van Marissing brengt me naar een cafeetje in een dorp en we drinken samen cola met ijsblokjes. Maar de prinses is Elke Geurts die laat zien dat het mogelijk is om een roman te schrijven over IJburg. Net iets te lang doorlezen, dat is dan een beetje jammer. Want zo blijft er voor het open podium minder tijd over.

Daar wil ik volgende keer best wel staan, besluit ik.

Precies op tijd staan we voor het klaslokaal. Dit gaat haar nieuwe habitat worden, voor de eerste komende jaren. De juf ziet eruit als een echte. Met kort grijs haar. Ze oogt kordaat. We mogen naar binnen. We kijken rond en zien een piratenboot met een vlag en een papegaai.
‘Maar dat is geen echte, hoor.’ Een meisje met rossig haar kijkt nieuwsgierig naar Kiki. Andere meisjes komen erbij staan. Eentje plukt wat aan haar rok. Een andere zegt dat haar moeder ook zo’n spijkerbroek heeft. Dan wijst ze naar mijn bril: die heeft haar moeder ook. We lopen verder en kijken naar een jongen en een meisje die op een kleedje op de vloer houten latten uitstallen. De juf helpt mee. Het zijn een soort van rekenstokken. Ik ben helemaal niet bekend met Montessori, maar het voelt hier goed aan. De juf kijkt naar het meisje met de rode haren en naar Kiki. Dan zegt ze: ‘Nina, laat Kiki maar zien waar de w.c. is.’ Nina pakt de hand van Kiki en weg zijn ze. Ik wandel er achteraan.
Even later zitten we allemaal in een kring. De juf leest voor uit een boek Aadje Piraat. Aadje is bang. De juf vraagt wie er ook weleens bang is. Een paar vingers gaan de licht in. Kiki wil ook! Ze gaat bijna staan. De juf wijst Kiki aan. Ze zegt: voor een HAAI!

Ik groei zo groot als een reus, op mijn houten stoeltje. Mijn meisje.

Nee, alleen het domein is even overleden, misschien komt het ooit terug. Moeite met cijfers? Het bos is ook bereikbaar via ghehehe.nl/arduenn of hankenkittekat.nl/arduenn.

Ik sta op en ga naar de toilet en sluit mij op. Ik voel wat zij nog niet kan voelen. De verdoving houdt haar tegen, maar haar tenen raken de grond niet meer. Ineens realiseer ik mij dat ik mij omring door een wolkenwereld waarin niemand ooit nog doodgaat. Mijn geliefden blijven voor altijd leven. Maar wat nou als ikzelf doodga? Een scherpe pijn snijdt door mijn lijf. Mijn ogen prikken. Ik draai het beeld op zwart en beloof dat ik goed voor mijzelf ga zorgen. Ik draai het slot van de toiletdeur open en staar naar mijzelf in de spiegel.

Ik ben er. Het zit goed.

Na de derde cursusavond kom ik helemaal gestrest thuis. Ik plof op de bank.
‘Wat zijn onze basisregels, Hank? Die moeten we namelijk hebben. Anders kan ik niet aan de slag gaan met de aansprekende discipline!’
Aansprekende discipline is volgens Triple P dat je een kind wat de basisregels overtreed, neerzet op een plek waar het kind ‘rustig stilzitten’ moet gaan uitoefenen. Als het nog steeds stout blijft doen, is een time-out gerechtvaardigd. Dit vindt plaats in een geventileerde ruimte met een stoeltje om rustig op te zitten en te reflecteren op het gedrag. Het liefst zonder honkbalknuppels.
Hank vindt regels niet zo tof. Ik ook niet, behalve de vage regels zoals ‘wees lief voor elkaar’, ‘R.E.P.S.E.C.T’ en ‘een dag niet geLOL’d, is een redelijk saaie dag’.

Als snel vindt er iets plaats waardoor ik moet grijpen naar de aansprekende discipline. In de badkamer negeert Kiki mijn instructie om in bad te gaan.
‘Kiki, je luistert niet naar me. Ik til je nu op en zet je aan tafel waar je rustig gaat stilzitten.’
Triple P zegt ook dat je alles helder en duidelijk moet vertellen. Soms moet je na een instructie vijf seconden wachten. Dit is belangrijk. Kiki eet ondertussen tijdens ‘rustig stilzitten’ van de nootjes die nog op tafel staan. Hank vermaant haar met harde stem. Van schrik begint ze te huilen. Ik ren uit de badkamer. Volgens Triple P mag je niet aan stemverheffingen doen. Als je alles goed van te voren hebt verteld over de basisregels en de aansprekende discipline, dan hoef je dat ook nooit meer te doen, dat schreeuwen.
‘Tijdens ‘rustig stilzitten’ mag je geen aandacht geven aan het kind. Nu werkt het niet meer! Hoe moet ik nu weer rustig de instructie geven en vijf seconden wachten?’ Ik mompel een term. Hank haalt zijn schouders op en eet een nootje. Ik vraag aan Kiki of ze met me mee wil. Ze schudt van ja en hand in hand lopen we naar de badkamer.
‘s Avonds vertelt Hank over wat we allemaal wel niet goed doen met Kiki, hoe goed ze al luistert, dat ze koppig kan doen maar dat ze ook weer goed mee te krijgen is als je haar weet af te leiden met iets wat haar nieuwsgierigheid prikkelt. Of waar ze blij van kan worden. Ik knik. Weg met die opgelegde basisregels. Dat voelt zo goed dat ik een spontane LOL doe.

Drie dagen later vieren wij de verjaardag van Kiki. De beste verjaardag, wel. Drie jaar worden is een bewuste ervaring; een handeling die gepaard gaat met kaarsjes uitblazen, scheuren met pakpapier, taart eten, toestaan dat andere kindjes aan je speelgoed zitten en tovertrucs leren.
Mijn vader, de onbekende opa, kwam geheel en al soort van vrijwillig langs. Hij arriveerde tussen bezoekersstromingen in. Ik schrok. Zijn gebit toonde zichtbare gaten, hij miste al meer kiezen dan ik. Hij leek ontheemd en draalde wat in de woonkamer met zijn cadeaus voor Kiki.
‘Hij doet een poging’, dacht ik en sneed een stuk taart voor hem aan.