Hank en Kittekat

Het archief van april 2008

Na een maand van op gevoel wat doen met kind, hier en daar aangevuld met kennis van familieleden, vrienden en het internet, werd het de hoogste tijd om naar het commerciele Walhalla voor de Opvoeder te gaan. Want de Kiki blijkt een geheel eigen wil te hebben die ook nog eens aan verandering onderhevig is. Zo ben ik in haar belevingswereld een zwart witte voedingsblob en is Hank een warm matras. De Bank begon haar wat te vervelen. NEHHHHHHHHHH, eg ne, neh, NEHHHHHHHHHH. Zo klinkt verveling door de mond van ons kind.

(meer…)

En dan mag je weer naar huis in Adolf met Hank en een klein bewegend ding wat veel wil drinken, slapen en poepen. Er gaat vloeistof in, er komt gele niet ruikende substantie weer uit. De Kiki komt uiteraard zonder een handleiding. Alles draait in dit gezelschapsspel om de interactie tussen moeder, vader, omgeving en kind.

(meer…)

Mobiliseren staat synoniem voor schuifelen als een reumatische oma wiens botten op het punt staan te vermorzelen. Had je maar meer melk moeten drinken. Eenmaal in beweging gaat het nog wel, maar dan ben je aangekomen in de badkamer en gaat alles plots draaien en verandert het afvoerputje in een zwart gat.

(meer…)

Zo lig je onderkoeld geraakt in de recoverykamer onder een warme plaat bij te komen, terwijl de verpleegkundige vakkundig een lekkere spuit met een opiaat in je been zet. Vervolgens kom je weer op de kraamafdeling terecht, nu met een kindje buiten de buik. Op zaal liggen met drie andere keizersneemeisjes kent zo zijn eigen dynamiek.

(meer…)

Kiki op een aplacabontjeOver hoe een vrouw een geboorte ervaart zijn boeken en blogposts genoeg geschreven. Minder is er bekend over hoe het voor een man is om naast zijn pijn lijdende vrouw te zitten, soms uren lang. Laat ik maar eens in deze publicatieleemte duiken al weet ik dondersgoed dat niemand er iets aan zal hebben. Elke geboorte is, heb ik mij laten vertellen, anders, net zoals elke man. Het zal dus een persoonlijk relaas worden. Ik ben van plan om hierna voorlopig te stoppen met schrijven over kinderen krijgen en hebben, de reacties van sommige mannen worden mij te gĂȘnant. Het gekwezel is erger dan dat van mijn moeder. Van mijn moeder echter kan ik het wel begrijpen, daar krijg ik geen krampen van plaatsvervangende schaamte van en daar ga ik niet van over mijn toeren waar mijn kleine uk weer van schrikt, waar wij allemaal weer ongelukkig van worden. Na deze post over de geboorte, voornamelijk bedoeld om aanstaande vaders een beetje gerust te stellen, probeer ik gewoon weer een nerd te worden.

(meer…)

Dit is de blote waarheid, niets anders dan de koude harde werkelijkheid. Het moet gezegd worden. Alle voorbereidingen in de wereld, alle yoga puflessen en alle geruststellende woorden van vrouwen die je voorgegaan zijn, worden waardeloos op het moment dat je een perswee ontmoet.
‘Hallo, ik ben de perswee.’
‘Ha..Mwaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah’.
Dat was de verdrinkingskreet.

(meer…)

april 2012 maart 2012 oktober 2011 juni 2011 april 2011 maart 2011 september 2010 mei 2010 april 2010 maart 2010 januari 2010 december 2009 november 2009 oktober 2009 september 2009 juli 2009 juni 2009 april 2009 maart 2009 februari 2009 januari 2009 december 2008 november 2008 oktober 2008 september 2008 augustus 2008 juli 2008 juni 2008 mei 2008 april 2008 maart 2008 februari 2008 januari 2008 december 2007 november 2007 oktober 2007 september 2007 augustus 2007 juli 2007 juni 2007 mei 2007 april 2007 maart 2007 februari 2007 januari 2007 december 2006 november 2006 oktober 2006 september 2006 augustus 2006 juli 2006 juni 2006 mei 2006 april 2006 maart 2006 februari 2006 januari 2006 december 2005 november 2005 oktober 2005 september 2005 augustus 2005 juli 2005 juni 2005 mei 2005