Hank en Kittekat

De Mexicaanse Tarantulatrek

Ford Gran Torino in Baja CaliforniaZoals je in Nederland de paddentrek hebt zo heb je in Mexico de tarantulatrek. Als jonge gymnasiast, voordat ik een vroegtijdige schoolverlater werd en een leven als kansarme jongere besloot te gaan leiden fietste ik elke dag vanuit Castricum naar Alkmaar. Gedurende een korte periode, ik denk maar een of twee dagen, lag het stukje weg vlak na het Heiloër Bos, vlak voordat je bij de viaduct over de ringweg komt (waarvanaf we jaren later ’s nachts op de terugweg uit Parkhof na een punkconcert wel eens op auto’s zeken), dat stukje weg dus na het bos in dat ietwat vreemde misplaatste stukje platteland lag dan bezaaid met paddenlijken. Een extra laag asfalt waarover de schoolgaande jeugd met volle boekentassen achter op de fiets over heen glibberde.

Jaren later als kansloze lowbudgetreiziger reed ik in een Ford Gran Torino uit 1972 door de woestijn van Baja California over de Pan Amarican Highway, een eindeloze provinciale weg. Lange ritten in de zinderende hitte waren dat, vier mannen en een vrouw (die ik uiteindelijk wist te veroveren tot grote woede van mijn medereizigers, vooral de Romein kon het niet hebben, strontjaloers was hij) in een vette Amerikaanse slee op weg naar de Tropico de Cancer, een mens moet een doel hebben. In een van de met cactussen bezaaide valeiën zagen we ineens de Tarantulatrek. honderden enorme spinnen, een lijf zo groot als een knuist, die tergend langzaam de weg overstaken. Ik heb lang geleden op de Dam in Amsterdam toen dat nog een redelijk druk verkeersplein was een bizarre brit in slow motion de weg zien oversteken als onderdeel van zijn hilarische act. Tergend langzaam stak hij over terwijl de auto’s om hem heen raasden. In datzelfde tempo kuierden de spinnen het asfalt over. In tegenstelling tot de paddentrek in Nederland hier geen platgereden beesten, er is echt nauwelijks verkeer op de snelweg daar.

De vrouw en de Romein slaakten een kreetje. Met moeite wist ik ze te overreden te stoppen, hier moest ik een foto van maken. Ik nam mijn tijd. Ik ging eens rustig in de berm zitten en richtte mijn Olympus Mju op zo’n beest dat langzaam, langzaam, traag, pootje voor pootje dichterbij schuifelde, mijn perfect uitgedachte fotografische kader in. Ineens zette het monster het op een lopen en kwam in volle vaart op me afgerend. Godverdomme wat zijn die beesten snel! Ik dacht toen nog dat ze altijd zo traag zijn! Ik slaakte een kreetje.

Die avond zakten we door de bodem van de Ford Gran Torino. Maar dat is een ander verhaal wat ik wellicht een andere keer zal vertellen.

  1. Ai, Tarantula’s behoren tot het type beest waar je echt niet bij in de buurt wilt komen:

    http://abcnews.go.com/Health/EyeHealthNews/tarantula-attack-pierces-owners-eyes/story?id=9458010

  2. Goed verhaal. Maar, nu ben ik ook wel benieuwd naar die foto van die tarantula. En ook naar dat doorzakverhaal natuurlijk.

  3. Die foto zit misschien ergens in een schoenendoos, digitaal bestond toen nog niet; ik ga hem niet opzoeken. Maar dat doorzakverhaal komt er, ik beloof het.