Hank en Kittekat

Liften in oost Turkije

De eerste wonderlijke weken in Turkije waren achter de rug en Mek, mijn reisgenoot (tijdens onze reis was Mek zijn alias, vernoemd naar het tweede deel van het woord voor brood, het eerste woord wat we leerden in Turkije, ik heette Ek, een stuk makkelijker dan mijn echte naam; bovendien hilariteit alom als we ons voorstelden, of we wel wisten wat ‘ekmek’ betekent, nee, we hebben geen idee, vertel eens, nee echt? Wat een bizar toeval!) Mek dus, vond dat we te veel geld hadden uitgegeven aan treinen en bussen, we moesten maar eens gaan liften. De eerste lift was gelukkig van korte duur. Een vrachtwagen nam ons mee, we zaten opgepropt in de cabine, mijn benen vielen in slaap door de opgeproptheid, niet een beetje maar alle gevoel verdween geheel dus ik was blij toen we werden aangehouden door een groep soldaten. Het was op dat daar in het oosten van Turkije oorlog dus overal was het leger aanwezig. Ik sprong uit de vrachtwagen en zakte door mijn benen, ik had enkele minuten nodig om weer te kunnen staan.

De soldaten hielden de eerste de beste auto die passeerde aan en dwongen de inzittende om ons mee te nemen. Het waren twee vriendelijke marktkooplui met een auto vol met schoenen. We pasten er net nog bij. We hebben ruim vier uur bij ze in de auto gezeten, het eerste uur nog probeerden we wat met ze te babbelen maar ze hadden niet zo veel interesse in ons, we vielen dus snel in slaap, reizen is kikke maar ook vermoeiend, ik herinner me die berg schoenen als een comfortabel bed.

We werden wakker in een klein stadje, ik ken de naam niet meer. We stapten uit, bedankten de chauffeur en zijn vriend, zeiden gedag, verwachtten een groet terug en liepen rustig weg. De chauffeur begon te schreeuwen. We verstonden er natuurlijk geen ene reet van, we spraken samen een heleboel talen, Grieks, Nederlands, Frans, Duits, Engels, Spaans maar geen Turks of Koerdisch, geen idee waar de man het over had. Na een tijdje werd het ons wel duidelijk dat hij geld wilde maar Mek, de krent, maakte duidelijk dat wij niet van plan waren te betalen. Onze chauffeur schreeuwde harder en er ontstond een oploopje van allemaal mannen die allemaal door elkaar begonnen te schreeuwen, zich er mee bemoeiden, naar ons wezen, ze begonnen ook wat handtastelijk te worden, het werd een echte oploop, veel mensen, duwen en trekken, iedereen schreeuwde, niemand sprak een taal die we kenden, de smeris kwam er godverdomme ook al aan en de smeris in Turkije daar wilden Mek en ik dus geen contact mee, dat zijn geen vriendelijke behulpzame ome agenten, dat zijn martelende bullebakken, we begonnen ons echt ongemakkelijk te voelen, terecht. En ineens was daar een jonge soldaat van onze leeftijd, die de meute wegblafte. We moesten hem volgen.

Hij kwam uit Frankrijk en vervulde zijn dienstplicht. Door naar het oosten te gaan duurde die wat korter. Het contrast was erg groot op dat moment. Twee losgeslagen, volkomen vrije (of in elk geval zich volkomen vrij voelende) lowbudget jochies middenin een bijna middeleeuws oproer geholpen door een leeftijdsgenoot die op dezelfde plek deelnam aan een oorlog. Stuiterend van de adrenaline liepen we met de soldaat mee naar het busstation, een meute achter ons aan. Hij stopte ons in een bus, blafte de chauffeur toe dat hij weg moest rijden en wenste ons een goede reis en het allerbeste toe. Ik hoop dat het goed met hem gaat.

Liften is heel gewoon in Turkije vertelde iemand ons later. Als je de bus mist dan steek je je duim op. Je betaalt de chauffeur dan de prijs van de busrit.