Hank en Kittekat

Ik wil niks

Zondag wordt Kiki drie jaar. Ze wil heel graag een loopfiets en als het kan, een gele zonnebril. Geen idee waar haar voorkeur voor kleuren is begonnen. Ik weet dat ze groen heel mooi vindt, net als grijs en roze. Paars vindt ze helemaal niets.
Net zoals jurkjes. Behalve een jurkje wat ze ooit gekregen heeft van (tante) Kitty en (tante) Marielle. Soms moet ze wennen aan nieuwe kleren, maar meestal weet ze direct wat ze wel en niet wil.
Ik vroeg haar afgelopen weekend in een opwelling wat ze later wil worden. Ze keek me aan, zo van: wut? Ze moest er even over nadenken, maar toen wist ze het. Voorzichtig zei ze: ‘ik wil een visje worden’.
‘Nou, dat kan best’, zei ik.
Ik weet het niet, hoor. Heb ik het nou pedagogisch gezien verpest? Dat gaat niet lukken, natuurlijk. Visjes zwemmen heel lang onder water. Kiki vindt de zee vooral heel erg spannend. En eng. Maar haar fijnste knuffel is kleine Nemo.
Vanavond stootte ze keihard haar hoofd tegen de paarse muur. Een doffe POK. Ze bleef maar huilen, ook in bed. Ik vroeg wat er nou nog meer aan de hand was. Ze zei: ‘Ik wil niet groot worden! De maan is eng!’ En ze wees naar het beschilderde sigarendoosje aan de muur waar een vriendin van een van de oma’s een gele maan in heeft geschilderd.
Ze deed het doosje dicht zodat de maan verdween en ik stelde haar gerust dat ze klein mocht blijven van mij. En ik zong alle slaapliedjes voor het meisje dat soms helemaal niks wil.