Hank en Kittekat

Opvoeden, deel I

Sinds de ballenbak toestand tijdens de verjaardag van Juf Elsje, voelde ik mij een incompetente ouder zonder enige vorm van gezag. In plaats van mijn toevlucht zoeken in de zogenaamde pets, ging ik naar de – gratis! – opvoedcursus Triple P, niet te verwarren met Triple H.

Triple P is bedacht door een Aussie. Tijdens het begeleidend filmpje praat de sympathieke professor over het bieden van een veilige omgeving, het hanteren van een aansprekende discipline en het goed voor jezelf zorgen. Ook zelfstandig kunnen bijsturen van het eigen gedrag en dat van het kind is een belangrijk onderdeel van de cursus. Ik ga wat rechter op zitten in het Ouder en Kind Centra. Aansprekende discipline komt pas aan bod tijdens cursusavond drie. De cursusleidster gloeit. Dit gaan we fijn vinden. En aansprekend. Ik ben omringd door ouders. We wonen allemaal in hetzelfde stadsdeel, zijn wit, hoog opgeleid en een beetje uit het veld geslagen door de willpower van onze koters. Sommige wat meer dan anderen. Na afloop van de eerste avond loop ik blij het lokaal uit. De verhalen van sommige ouders over bijtende en trappende kindjes relativeren veel.

Na de derde cursusavond kom ik helemaal gestrest thuis. Ik plof op de bank.
‘Wat zijn onze basisregels, Hank? Die moeten we namelijk hebben. Anders kan ik niet aan de slag gaan met de aansprekende discipline!’
Aansprekende discipline is volgens Triple P dat je een kind wat de basisregels overtreed, neerzet op een plek waar het kind ‘rustig stilzitten’ moet gaan uitoefenen. Als het nog steeds stout blijft doen, is een time-out gerechtvaardigd. Dit vindt plaats in een geventileerde ruimte met een stoeltje om rustig op te zitten en te reflecteren op het gedrag. Het liefst zonder honkbalknuppels.
Hank vindt regels niet zo tof. Ik ook niet, behalve de vage regels zoals ‘wees lief voor elkaar’, ‘R.E.P.S.E.C.T’ en ‘een dag niet geLOL’d, is een redelijk saaie dag’.

Als snel vindt er iets plaats waardoor ik moet grijpen naar de aansprekende discipline. In de badkamer negeert Kiki mijn instructie om in bad te gaan.
‘Kiki, je luistert niet naar me. Ik til je nu op en zet je aan tafel waar je rustig gaat stilzitten.’
Triple P zegt ook dat je alles helder en duidelijk moet vertellen. Soms moet je na een instructie vijf seconden wachten. Dit is belangrijk. Kiki eet ondertussen tijdens ‘rustig stilzitten’ van de nootjes die nog op tafel staan. Hank vermaant haar met harde stem. Van schrik begint ze te huilen. Ik ren uit de badkamer. Volgens Triple P mag je niet aan stemverheffingen doen. Als je alles goed van te voren hebt verteld over de basisregels en de aansprekende discipline, dan hoef je dat ook nooit meer te doen, dat schreeuwen.
‘Tijdens ‘rustig stilzitten’ mag je geen aandacht geven aan het kind. Nu werkt het niet meer! Hoe moet ik nu weer rustig de instructie geven en vijf seconden wachten?’ Ik mompel een term. Hank haalt zijn schouders op en eet een nootje. Ik vraag aan Kiki of ze met me mee wil. Ze schudt van ja en hand in hand lopen we naar de badkamer.
’s Avonds vertelt Hank over wat we allemaal wel niet goed doen met Kiki, hoe goed ze al luistert, dat ze koppig kan doen maar dat ze ook weer goed mee te krijgen is als je haar weet af te leiden met iets wat haar nieuwsgierigheid prikkelt. Of waar ze blij van kan worden. Ik knik. Weg met die opgelegde basisregels. Dat voelt zo goed dat ik een spontane LOL doe.