Hank en Kittekat

Besef

Rouwen is een ritueel waar je in moet zien te komen. Ik wist al snel wat voor mij ging werken. Het heeft met herhaling te maken, eentje zonder einde. Zo lijkt het wel. Maar dat is schijn. Er komt een moment waarop je beseft dat het ritueel geen grote rol meer speelt in je leven. Het is verworden tot een uitgeklede versie van de eerste avonden waarop ik tot een bal in bed lag opgerold, de pijn verkrampingen gaf tot op het bot en mijn fluisteringen gericht waren naar het oneindige. Hij luisterde en gaf raad, troostte mij geluidloos. Heel soms praat ik nog met Ralph. Hij glimlacht wat. We weten dat het goed zit. Tot het moment waarop je overvallen wordt met een bericht.

Zo vertelde mijn collega dat ze net een collega van een andere afdeling tegenkwam in de kantine. Ze zag er bleek uit, afwezig. Mijn collega vroeg of het wel goed ging met haar. Ze vertelde dat ze uitgezaaide darmkanker had. Ze sloeg als reactie haar armen om haar buik. Een moeder met twee kindjes. Ik zeg dat ze onmiddellijk moet stoppen met werken en naar huis moet gaan. ‘Wat doet ze hier nog’, mompel ik. Mijn collega denkt dat ze het werken als een afleiding ziet. Ik zeg dat ze het nog niet beseft.

Ik sta op en ga naar de toilet en sluit mij op. Ik voel wat zij nog niet kan voelen. De verdoving houdt haar tegen, maar haar tenen raken de grond niet meer. Ineens realiseer ik mij dat ik mij omring door een wolkenwereld waarin niemand ooit nog doodgaat. Mijn geliefden blijven voor altijd leven. Maar wat nou als ikzelf doodga? Een scherpe pijn snijdt door mijn lijf. Mijn ogen prikken. Ik draai het beeld op zwart en beloof dat ik goed voor mijzelf ga zorgen. Ik draai het slot van de toiletdeur open en staar naar mijzelf in de spiegel.

Ik ben er. Het zit goed.

  1. Prachtig geschreven Katrien. Wat vreselijk voor je collega. Carpe Diem dan maar hè!

  2. “Ineens realiseer ik mij dat ik mij omring door een wolkenwereld waarin niemand ooit nog doodgaat.”
    Oef, tranen ven herkenning…. zo mooi verwoord, te herkenbaar…

  3. Hier, een zakdoekje, Toxy. http://www.granvilleonline.ca/files/image/Granville/2009/WebOnly/Handkerchiefs/gallery/GVO-Handkerchiefs-3-cat.jpg

  4. Snotter!

  5. Pff prachtig!!

  6. Tja, wat kan ik zeggen, ik heb zoiets dergelijks meegemaakt in mijn vriendenkring, iemand van 37 jaar, na een hele lijdensweg uiteindelijk toch de dood. Een zoontje zonder moeder en dan ook nog van een gebroken gezin omdat vader en moeder het niet meer bij elkaar uithielden. Zeer dramatisch.