Hank en Kittekat

De mooiste dag van je leven

Vandaag is het negen jaar geleden dat ik ‘ja’ zei tegen Ralph. De dag van de bruid & bruidegom is goed gedocumenteerd. Er staat in de kast een giga fotoalbum dat minstens tien kilo weegt, ergens in een doos liggen nog zeker twintig dvd’s met een verslag en dan is er nog mijn geheugen.

Hoewel mijn geheugen wat sleets begint te worden, soms wat nonchalant, is 26 maart een dag dat blijft voortbestaan. Gefragmenteerd, dat wel. Soms ook alsof ik het van bovenaf observeer. ‘Dit moet ik onthouden, want het komt nooit meer terug’, leek mijn geheugen te zeggen. Uiteraard wist ik toen niet dat ik nog een keer zo’n zelfde stralende dag ging meemaken. Maar nooit meer met Ralph. Hij haalde het jaar niet waarop we zouden terugkijken naar 26 maart.

Vandaag begon de dag wat minder stralend. Eigenlijk was het gewoon een kutochtend. Eentje met drie chagrijnige mensen, twee groten en een kleine. De een wilde wat de ander niet wilde en toen werden ze boos op elkaar. Er was iets met de gang en heel hard schreeuwen om mama. Die aan tafel zat en nijdig een boterham in een broodtrommel deed, mopperend de keuken inliep en helemaal niet bezig was met hoe zonnig het toen en nu was, dat de wind speelde met haar mooi opgestoken kapsel, in de auto met open dak en dat ze naar alle buren uit de straat zwaaide: ‘ik ga trouwen, hoor!’.

Zo gaan die dingen. Ze gaan voorbij.

  1. Het was een mooie dag.
    Warm, op alle mogelijke manieren.
    Alles stroomt.
    Liefs,
    Sil